Fietsen en koffie in de Limburgse heuvels
Als er iets is dat Limburg uniek maakt ten opzichte van alle andere Nederlandse provincies, dan zijn het wel de prachtige heuvels. Glooiende velden, dorpjes met schuine straten en de vallei van de Maas: rijdend door Zuid-Limburg blijf ik me verwonderen over hoe mooi dit landschap is. Zeker in het zuiden vinden veel Nederlanders het ‘al een beetje buitenland’, met Maastricht als bruisend middelpunt. Maar voor de Limburgers is het thuis. En voor menig wielrenner betekenen die heuvels nog iets anders, namelijk ‘klimmetjes’! Nergens in Nederland zoveel hoogtemeters te bedwingen als hier. Bij wielrennen hoort een koffiestop, en wie dat als geen ander weten zijn Brian en Shivani van Fixed Gear Coffee. Ze hebben een café naast de iconische Cauberg in Valkenburg én in hartje Maastricht. Vandaag ga ik op bezoek om meer te horen over hun passies: koffie en fietsen en wat dat met Limburg te maken heeft.
Het is deze middag een gezellige bedoening in de hippe koffiezaak in Maastricht. Naast vaste gasten en studerende studenten, zijn ook de twee honden en kinderen van Shivani en Brian erbij. Overal hangen wielermemorabilia aan de muur en prachtige foto’s van wielrenners en wielerwedstrijden, onder andere gemaakt door Brian zelf. Naast café is deze plek ook een winkel met fietsaccessoires, kleding en de eigen kledinglijn van Fixed Gear: Coffee Before Cycling. Ik ben meteen benieuwd naar die naam, want wat bedoelen ze er eigenlijk mee? Brian: “Fietsen verbindt mensen, en koffiedrinken ook. Koffiepauzes houden horen bij het fietsen. We willen met coffee before cycling zeggen dat de sociale verbinding, het plezier met elkaar, boven de sport gaat. Die gemeenschapszin, vriendschap, is voor ons het allerbelangrijkst. We vinden dat wielrennen toegankelijk moet zijn voor iedereen, wat voor soort achtergrond, afkomst, gender, leeftijd of lichaam je ook hebt. Juist door fietsen en koffiedrinken kun je mensen van heel verschillende achtergronden met elkaar verbinden. In onze cafés willen we dat uitstralen. In ons café in Valkenburg hadden we met de Amstel Gold Race wereldkampioen Tadej Pogacar op bezoek, maar er komen daar ook plezierrijders die net begonnen zijn. Dat is echt fantastisch, iedereen is welkom. En met het fietsen krijg je mensen ook de stad een beetje uit.” Shivani vult aan: “Hier in Maastricht komt ons doel voor de koffiezaken eigenlijk nog meer tot z’n recht, want hier komt iedereen langs: studenten, wielerliefhebbers, voorbijgangers. We willen een plek in de stad zijn waar ruimte is om nieuwe mensen te ontmoeten, mensen die normaal gesproken niet zo snel mengen, uit verschillende bubbels.”
Zowel Brian als Shivani kwamen voor hun studie in Maastricht terecht. Brian, geboren in Noord-Brabant, was in zijn jonge jaren geen onverdienstelijk wielrenner, maar besloot toch voor de studie te gaan. Ondertussen reisde hij de hele wereld over voor fixie-wedstrijden, fixed-gear fietsen. Als eerbetoon heeft hij de zaak ernaar vernoemd. Brian: “De fixed-gear wereld is heel relaxed, het gaat echt om het plezier in de sport. Als eerbetoon verwijzen we daar dus naar, met de naam van onze cafés, maar ook in het interieur en de sfeer van de cafés.” Er hangt hier zeker een relaxte en creatieve sfeer. En natuurlijk is er goede koffie te drinken, want daar zijn ze hierin gespecialiseerd. Ook in dat deel van de zaak willen ze hun inclusieve waarden uitdrukken. Brian: “We gebruiken de beste bonen van kleine bedrijfjes die direct contact met de boeren hebben, en we willen een eerlijke prijs betalen. Dit soort specialty coffees zijn in Limburg nog niet altijd zo bekend, maar in Maastricht is daar al meer ruimte voor.”
Het contrast tussen de internationale stad Maastricht en de heuvels eromheen met de kleine dorpjes kan groot zijn: in de Limburgse dorpen is de koffie inderdaad vaak niet zo special, heb ik vandaag al gemerkt. Toch is Maastricht typisch onderdeel van deze eigenzinnige regio. Voor Brian en Shivani horen Maastricht en het Limburgse landschap bij elkaar: ze voelen zich met deze plek sterk verbonden. Shivani heeft over de hele wereld gewoond en gewerkt, maar bleef terugkomen naar deze stad. “Maastricht bleef altijd weer trekken, het is echt thuis geworden.” Inmiddels lonkte bij Brian het wielrennen toch, en fietst hij als semiprofessioneel tijdrijder en baanwielrenner op internationaal niveau. Ik vraag hem hoe dat die vele uren trainen combineert met al zijn andere werk en hun gezin. Brian: “Wielrennen is voor mij je hoofd leegmaken. Echt even een paar uur vol gaan, dat helpt me juist er weer tegenaan te kunnen. Dat kan nergens zo goed als in Limburg.”
